ثابت قدم بودن اهمیت زیادی دارد به ویژه هنگامی که تصمیم می‌گیرید رفتاری معین را نادیده بگیرید و تسامح داشته باشید. وقتی که تصمیم می‌گیرید گله کردن و غر زدن فرزندتان را نادیده بگیرید، هر بار که این رفتارها را مشاهده کردید باید تسامح داشته باشید. اگر یکبار رفتار او را نادیده بگیرید، بار دوم واکنش نشان دهید، بار سوم واکنش نشان دهید و در مرتبه بعد تسامح به خرج دهید، این نوسان رفتار موجب می‌شود تا رفتاری که در فرزندتان می‌بینید ، ادامه یابد.

 مطمئن شوید که در مورد یک رفتار خاص به طور کامل و همه جانبه تسامح دارید.

 بسیاری از والدین تصور می‌کنند توانسته‌اند رفتاری را نادیده بگیرند در حالی که چنین نیست و تسامح کامل و صد درصد نشان نداده‌اند، لذا وقتی از این روش استفاده می‌کنید، باید مطمئن شوید که تمامی واکنش‌ها، اعم از لفظی (نصیحت کردن، دادن زدن و غر زدن) و غیرلفظی (چشم غره رفتن، سر تکان دادن و در به هم کوبیدن) را کنترل می‌کنید.

 به روش تسامح ادامه دهید حتی اگر رفتار مورد نظر بدتر شود.

گاهی اوقات نادیده گرفتن یک رفتار، قبل از اصلاح، موجب وخیم‌تر شدن آن می‌گردد. کودکی که پس از 10دقیقه آزرده ساختن مادرش به خواسته خود می‌رسد، اگر رفتار آزاردهنده ی او برای نخستین بار نادیده گرفته شود، ممکن است تا 15، 20 یا 30 دقیقه به این رفتار ادامه داده و اصرار به خرج دهد ولی اگر دریابد که با ادامه ی این رفتار نیز والدین او حساسیتی نشان نمی‌دهند و در این بی‌توجهی پافشاری و جدّیت دارند، شدت و میزان استفاده از رفتار آزار‌دهنده‌اش را کاهش می‌دهد زیرا متوجه می‌شود که حاصلی برای او ندارد؛ اما تا زمانی که از بی‌ثمر بودن رفتارش اطمینان حاصل نکند، به رفتارش ادامه خواهد داد.

 ابتدا یک رفتار را نادیده بگیرید سپس از سایر مجازات‌ها استفاده کنید.

 در مواردی که فرزندتان سعی دارد با نشان دادن رفتاری خاص، شما را به نشان دادن عکس‌العمل وادار کرده و از این طریق به خواسته‌های خود دست یابد، استفاده از روش تسامح موفقیت‌آمیز خواهد بود، ولی در بعضی موارد، استفاده از این روش به تنهایی برای اصلاح یک رفتار کافی نیست و این اقدام باید با سایر مجازات‌ها همراه گردد.

 منبع :کلید های رفتار با نوجوانان 

آیا فرزندتان از تنها خوابیدن می ترسد ؟    

اگر بتوانید ترس را در کودک خود از بین ببرید ناخودآگاه نگرانی و اضطراب را در وجود او کمرنگ کرده و رابطه خوبی با او بوجود خواهید آورد .

1-علت ترس را در کودک خود پیدا کنید .

کودکان نمی توانند مانند بزرگسالان فکر کنند . اغلب چیزهایی که در این دنیا وجود دارد برای آنها ناشناخته است . بنابراین آنها نیز مثل ما از ناشناخته ها می ترسند . کودکان در بین سن دو تا چهار سال اغلب برای خود تصاویر ذهنی خاصی می سازند . گاهی اوقات این تصاویر بسیار ترسناکتر از تصاویر دنیای واقعی خواهد بود. این نوع تصورات سبب می شود که کودک بترسد . کودکان دبستانی بیشتر از تغییراتی می ترسند که ممکن است در روابط خانوادگی پدید اید .( طلاق و فوت عزیزان )٬خطراتی مثل تصادف یا مشکلات سلامتی .

اگر والدین یا مراقبین کودک با این احساس به طور صحیح برخورد کنند مسلما کودک از لحاظ احساسی –عاطفی  به خوبی رشد می کند .

2- با کلامتان به او احساس آرامش دهید .

هرگز به کودکتان نگوئید  "تو اصلا نباید بترسی و اگر بترسی کاری کاملا اشتباه انجام داده ای ". زیرا کودک  این طور تصور می کند که در او اشکالاتی هست . از این جملات استفاده نکنید. بچه نباش . بچه های بزرگ هرگز نمی ترسند . این نوع برخورد نه تنها ترس کودک را از بین نمی برد بلکه آنها مجبور می شوند که احساسات خود را نیز سرکوب  می کنند . در این صورت کودک هم از تاریکی می ترسد و هم جرات گفن به والدینش را نخواهد داشت . بهترین کار این است که شما به او بگوئید  وقتی من هم بچه بودم از اتاق تاریک می ترسیدم . احساس او را درک کنید  تا بتوانید به راحتی مشکل را حل نمایید . سعی کنید که نه احساس ترس کودکتان را به طور کلی نادیده فرض کنید ٬ نه آنقدر به او توجه کنید که برای کسب توجه شما به این کار متوسل شود .

و در نهایت همواره به خاطر داشته باشد که هرگز به کودکتان نگویید اگر از تختت بیرون بیایی لولو تو را می خورد و یا خدا تو را به جهنم می برد .

دنباله در ادامه مطلب

تکاليف مدرسه

از نخستين سال دبستان به بعد، در برخوردهاي والدين بايد اين پيام وجود داشته باشد که انجام تکاليف مدرسه صرفاً و بطور محض در قلمرو مسئوليت کودک و دبير اوست. والدين نبايستي در مورد اين تکاليف، کودک را آزار بدهند و دائماً سرزنشش کنند. آنان نبايد تکاليف کودک را مورد نظارت و رسيدگي قرار دهند مگر زماني که خود کودک تقاضا کند. وقتي پدر يا مادر مسئوليت انجام تکاليف مدرسه کودک را به عهده مي‌گيرد، کودک مخالفتي از خودش نشان نمي‌دهد و اجازه ي اين کار را به او مي‌دهد، و پس از آن، ديگر پدر و يا مادر نخواهد توانست خودشان را از اين مخمصه نجات دهد. تکاليف خانه ممکن است ابزاري در دست کودک شود که وي از آن براي تنبيه والدين، و نيز بهره‌برداري و باج‌گيري از آنها، استفاده کند.

اگر والدين نسبت به مسائل جزيي مربوط به تکاليف کودک توجه و علاقه ي کمتري از خودشان نشان بدهند و در عوض پيام‌هاي مشخص و تغيير ناپذيري همچون «انجام تکاليف مدرسه مسئوليتش با توست.» به کودک ارسال کنند، آن‌وقت است که بسياري از تيره‌ روزي‌ها از بين خواهد رفت و خوشي بيشتري به زندگي خانوادگي راه پيدا خواهد کرد.

دنباله در ادامه مطلب

 

فرزندتان چه دوستانی انتخاب می کند ؟ 

شما از انتخاب دوستان فرزندتان راضی نیستید .چطور می توانید در این مساله مداخله کنید ؟جواب فقط در یک کلمه است :"محتاط باشید ."

شاید شما از لباس ناجور آقاپسرها و یا آرایش غلیظ دختر خانمها ناراضی باشید یا ممکن است نگرانی شما به دلیل نشنیدن حرفهای عجیب و غریب بعضی از نوجوانان باشد . به قول یک ضرب المثل قدیمی "نباید سر خود را مانند کبک زیر برف کرد . "تحمیل کردن و دستور دادن  در روابط دوستانه فرزندتان در سنین 12-13 سالگی تقریبا غیر ممکن است .بنابراین شما می توانید و باید بدانید که خواه ناخواه در این سن فرزندتان با این مساله روبرو می شود . به نظر یکی از کارشناسان :"دوستان فرزند شما تاثیر بسیار زیادی در سنین نوجوانی او دارند . همچنین نوجوانان برای دوست یابی تمایل زیادی دارند و برای هماهنگ کردن خود با دیگران بسیار مشتاقند . بعضی از آنها به راحتی می توانند دیگران را به راه های خلاف سوق دهند . آنچه اهمیت دارد ،این است که با دقت شرایط را بررسی کنید . وقتی که کودکان به سن نوجوانی می رسند ، می خواهند که مستقل باشند و هنگامی که پدر و مادر در  کارهایشان دخالت می کنند ناراحت می شوند . اگر شما به طور کلی فرزندتان را در  انتخاب دوست منع کنید ،با این عمل نه تنها کاری از پیش نمی برید بلکه کودکتان برای این کار مصرتر می شود.بنابراین چگونه میتوان میانه رو بود وبه طور معقول دخالت کرد؟

دنباله در ادامه مطلب

12 روش برای این که کودکان خود را به مطالعه علاقه مند نمایید

تحقیقات نشان داده است بیشتر کسانی که به کتاب و کتابخوانی علاقه دارند والدینی داشته اند که در دوران کودکی لحظات شیرین و گرمی را در هنگام خواندن داستانها برای آن ها ساخته و پرداخته اند . توصیه های زیر را به کار ببرید تا کودکان خود را جذب مطالعه نمایید  به طوری که کتاب را بهترین دوست خود بدانند و از آن جدا نشوند .

1- زمان خاصی را به عنوان زمان خواندن داستان در نظر بگیرید :این مورد به خصوص برای کودکان نوپا بسیار مهم است . زمان قصه سرایی نباید طولانی باشد . در این جا کیفیت از همه چیز مهم تر است . اما سعی کنید آن را به صورت برنامه ای منظم هر روز دنبال کنید .

2-کتابهایی را انتخاب کنید که خودتان از خواندن آنها لذت می برید :زیرا عدم علاقه شما به خوبی در آهنگ کلام شما منعکس می شود .

3-به خاطر داشته باشید که اغلب سطح شنیداری کودکان بالاتر از سطح خواندن آنهاست . پس فکرنکنید که ممکن است کودک شما که در گروه سنی الف قرار دارد از شنیدن کتابهای گروه سنی  ب ج یا بالاتر لذت نبرد .

4-همیشه قبل از خواندن عنوان کتاب و نام نویسنده آن را اعلام کنید .                                                                           

5-داستانی را که می خوانید در ذهن خود تجسم کنید:  مناظر را در ذهن خود ببینید حتی زمانی که کتاب هیچ گونه تصویری ندارد . این کار باعث میشود که داستان را به زیبایی و واضح تعریف کنید .

6-در حین خواندن از تنوع استفاده نمایید:  متناسب با داستان تن صدای خود را بالا و پایین ببرید ، با دستان و اعضای صورت خود اشارات گوناگونی پدید آورید .همه اینها در جذاب تر کردن داستان برای شما و فرزندتان کمک می کند .

7- بسیاری از کودکان از "خواندن مکرر" یک داستان لذت می برند.

8-کودکتان را تشویق کنید که صفحات را ورق بزند ، یا حتی عباراتی را که بلد است بخواند . هر دوی شما می توانید با افزودن دیالوگهای جدید ، صداهای متفاوت و اشارات مختلف به آن شاخ و برگ دهید .

9- به آرامی بخوانید . در حین خواندن سوالاتی بپرسید و به پرسشهای کودکتان پاسخ دهید . به عکس ها اشاره کنید و در مورد تصاویر کتاب بحث کنید . از کودکتان بپرسید " فکر می کنی بعد از چه اتفاقی خواهد افتاد؟"

10-فعالیتهای اضافه و متناسبی با فضای داستان ارائه دهید . کارهایی مثل آشپزی یا درست کردن کاردستی که با داستان شما متناسب و هماهنگ باشند و یا فعالیتهایی که خواندن را به عنوان بخشی از علوم و فنون غنی ادبیات شکوفا سازند و به پیشرفت در یادگیری مهارتهای ادبی بیانجامد .

11- در زمان داستان سرایی با کودک خود مدارا کنید، اما در عین حال جدی و محکم باشید . چنانچه کودک شما نسبت به خواندن کتاب بی میل است اجازه دهید در این حین نقاشی بکشد . شاید حتی بتواند یک نقاشی از فضای داستان بکشد .

12- با آموزگار کودکتان صحبت کنید و یا به کتابخانه منطقه تان بروید تا از پیشنهادها و تجربیات آنها در این رابطه بهره مند گردید .به این وسیله فهرستهای گوناگونی از کتابهای مختلف را خواهید یافت و شاید حتی آنها بتوانند کتابهایی که خواندن بلند آنها برای کودکان اثربخش بوده است را به شما معرفی کنند .

خواندن یک فعالیت تفریحی است . شما فقط روزانه پانزده دقیقه برای آن وقت صرف کنید و از نتیجه سودبخش ان برای خود و فرزندانتان تا آخر عمر بهره بگیرید .

نقاشی کودک واکنشی به هستی

هموطن:گاه می‌بینیم که کودک در نقاشی‌اش تمایل به رنگ تیره دارد، گاه رنگ روشن را ترجیح می‌دهد و برخی مواقع نیز تصایری را نقش می‌کند که پدر و مادرها را نگران می‌کند همه کودکان نقاشی می‌کشند، اما نقاشی همه‌شان مثل هم نیست. در عین حال نقاشی یک کودک در دوران مختلف و در شرایط مختلف روحی روانی‌اش نیز یکی نیست.

به عنوان مثال "ماندانا.س" مادر گلچهره 3 ساله می‌گوید: هیچ وقت ندیده‌ام در نقاشی‌های گلچهره فردی به عنوان پدر وجود داشته باشد. او یک خانه می‌کشد که در آن من هستم، خودش، عروسک‌ها و اسباب‌بازی‌هایش هست، اما همسرم نیست.

شما چقدر به نقاشی‌های بامعنا و بی‌‌معنای فرزندتان علاقه نشان  می‌دهید؟ هیچ می‌دانید پشت همین خط‌خطی‌‌های درهم و لابه‌لای همین تصاویر ساده، دنیایی از رمز و راز نهفته است؟ با دکتر سیما فردوسی، روان‌شناس بالینی، درباره همین رمز و رازهای پیدا و پنهان و همان خط‌خطی‌های درهم و برهم به گفتگو نشسته‌ایم.
خانم دکتر، چرا بچه‌ها دوست دارند نقاشی بکشند؟ این علاقه، ریشه‌اش کجا است؟
 ببینید، کودک در یک سنی متوجه می‌شود که با کشیدن قلم روی یک کاغذ می‌تواند از خودش اثری به جا بگذارد و از همین مرحله، اولین ترسیم‌های کودکان یعنی همان خط‌خطی‌های اولیه آغاز می‌شود. در این‌جا کودک بدون آن‌که بخواهد تصویر واقعی اشیا را بکشد، خط‌خطی می‌کند و این خط‌خطی‌ها برای او به منزله نوعی بازی است. وقتی از یک کودک 2 ساله می‌خواهیم یک گلدان را نقاشی کند برایمان خط‌خطی می‌کند و می‌گوید این گلدان است. این کودک از تأثیر ماندگاری که با قلم روی کاغذ یا دیوار می‌گذارد لذت می‌برد.